In Beweging — home
← Alle blogs

Jozefien Verbrugghe

De blikopener

Om een blik te openen heb je een blikopener nodig.

We hebben iets van buitenaf nodig om het blik van binnen te kunnen bekijken.

Ik zat vandaag op terras. Het ging weer eens over iedereen heeft toch een rugzak. Een wedstrijd om ter zwaarste rugzak.
Ocharme ocharme. Al dat medelijden, geen medeleven.
Medeleven roept de vraagt op Hoe beweeg jij met jouw rugzak. Je rugzak is geen apart iets, hangend aan je lichaam.
Je rugzak bepaalt mede hoe je door het leven beweegt.
Wanneer je rugzak beweegt, kan de inhoud veranderen.
Of toch je blik op de inhoud.
Of is het wanneer je blik beweegt, de rugzak gaat dansen?


Een blikopener zijn is spannend. Je weet nooit welke bewegingen hieruit voortkomen.
Bewegingen in de geest, lichaam, blik van de ander.
Wanneer je steeds dezelfde beweging maakt, bereik je steeds dezelfde blik.
Dat is het spannende aan je blik verruimen. Je gaat nieuwe ervaringen opdoen. Nieuwe ervaringen zijn nodig om iets nieuws te kunnen belichamen. Jouw blik bepaalt jouw beweging. Jouw manier van een lichaam zijn. Richting jezelf, de ander, de maatschappij, de wereld.

We hebben dringend nood aan nuances in onze bewegingen, verfijnde nuances in de omgang met onszelf en elkaar.
Nuances vragen verfijning. Verfijning vraagt taal.
Taal is iets wat gemaakt wordt.
Taal opent je blik. Wanneer je blik gesloten blijft, kan de inhoud wel veranderen, maar niet in de richting tot groei. Inhoud heeft zuurstof, water, licht nodig om te kunnen groeien. Anders verzuurt het tot zelfingenomen materie. Uit angst om geraakt te worden. Gezien te worden.
Lekker veilig in je eigen blik, ervan uitgaan dat de ander wel hard zal werken om je inhoud te openen. Doen we zelf wat we van een ander verwachten?

Je blik structureert je dagdagelijkse patronen. Het is mijn missie om die blik te openen, zodat je ervaringswereld kan bewegen.
Een kind heeft een open blik. En dan wordt die blik in een bepaalde structuur gegoten. De vernauwing tot een volwassen blik, veroorzaakt een vernauwd ervaringspatroon. Met als gevolg vastgezette emoties, gedachten, verwachtingen van het leven.

Als je een muis bent in een kooi. Hoe beweegt die dan?
De muis krijgt in de ochtend eten, gaat naar zijn werk, ontspant in zijn yogalesje, drinkt een yogitheetje en kruipt in bed.
De volgende dag doet de muis braaf hetzelfde in zijn zelfde kooi. Elke dag op vastgezette tijden, de vastgezette bewegingen.
Kunnen we met z'n allen onze eigen kooien in vraag stellen?

Beweging is een mentaliteit.
Slogans zoals zitten is het nieuwe roken, hebben allemaal de beste bedoelingen. Alleen gaan we hierbij voorbij aan een veel fundamenteler gegeven. Beweging is geen extra activiteit in het leven. Bewegen is leven. Van het moment dat je je ogen opent tot het moment dat je ze sluit.
We maakten beweging als een aparte prestatie. Alsof we trots mogen zijn dat we toch 100 ballen tegelijk in de lucht houden. En werken EN kinderen onderhouden EN naar de fitness EN mediteren. Anno 2026 zijn we verdeeld in onze mentaliteit, in onze blik naar welzijn.
Beweging is volgens mij duurzaam, wanneer het eigen is aan je blik op het leven, geen extra afvinkvakje in je agenda. De bewegingen in je gedachten, je lichaam, je seksualiteit, je spraak, je schrijven...

Waarom hebben bepaalde mensen een bepaald effect op ons? Want eerlijk gezegd, alles heeft voortdurend effect op ons systeem, afhankelijk van je mate van bewustzijn, je eigen systeemgevoeligheid, de openheid van je blik.
Waarom hebben bepaalde mensen een bepaald effect op ons? Door hun manier van bewegen. De zichtbare en onzichtbare bewegingen.
Elke beweging dat een mens maakt, resoneert iets in de ander. Of je dat nu verwelkomt of niet.
Waarom kijken we graag naar mensen die bewegen? Van voetballers tot balletdansers. Beweging maakt dialoog mogelijk. Maakt het mogelijk een ervaringswereld te delen. Helemaal op te gaan in een gedeelde ruimte.
Beweging zit in elke millimeter van ons systeem.

Veiligheid is een belichaming. Aangezien we allen maar 1 lichaam hebben, wordt het hoogtijd dat we gaan investeren in dat lichaam doorheen de dag. Niet enkel na de werkuren. Want wat gebeurt er tijdens die voorafgaande 8u? Meer tijd dan dat je thuis spendeert.
Hoezo is lichaamswerk iets voor na de uren?
De wereld hunkert naar veiligheid. Hoe langer hoe meer achter de schermen, letterlijk en figuurlijk.
Je eigen blik vastgezet op een fictieve wereld. De illusie van veiligheid. De echte wereld wordt erdoor steeds bedreigender. Want in de echte wereld voelen we voortdurend en kan je niet altijd je bewegingen gecontroleerd kiezen. Want daar is je eerste beweging de resonantie in je systeem.


De blik op beweging vergroten, van leidinggevende tot poetsvrouw. Voorbij de hiërarchie. Voorbij de rugzak. We spreken voortdurend allemaal, als we kunnen luisteren. Als we de blik durven openen.


*
Het analyseren van de bewegingen doorheen de dag
*
Het analyseren van de bewegingen op de werkvloer

Een herkenbaar voorbeeld. Je hebt slecht geslapen, dit bepaalt je prestaties op de werkvloer. Vervolgens kan je je bewegingen sturen door je hiervan bewust te zijn. Als de ander jouw toestand kan lezen en meebewegen, kan je werkdag anders verlopen. In plaats van geforceerd te presteren en je lichaamstoestand te negeren.
Hoe je baas binnenwandelt, laat jouw systeem bewegen. Inkrimpen, zwijgen, stoppen met ademen. Hoe je baas spreekt, bepaalt mede jouw eigen spreken.
Allemaal zoveel bewegingen op een dag.

Of je nu een hele dag thuis bent alleen,
Of keihard moet presteren op het werk.
Regulatie vraagt openheid. Openheid tot externe en interne bronnen van kijken.

Anders blijft het blik gesloten.

Deel deze blog