12 oktober 2026 · Jozefien Verbrugghe
Ik ben zo groot als ik zie.
Dankbaar voor meneer Pessoa, zijn woorden, welke een glimlach van resonantie doen verschijnen.
Ik ben zo groot als ik zie.
Ja, je moet het een paar keer lezen.
In een bos lijk ik te beginnen fladderen. Mijn hersenkronkels overal en nergens. Maar in een bos heb je ook je beide voeten op de grond.
Dat is de uitdaging van een overgangsfase. Dat je veel ziet(gebeuren) en in contact dien te blijven met je beide voetjes. Jezelf niet omver lopen. Wat kan ik dat snel in mijn hoofd. Het grootse zien, meteen vanalles zien gebeuren.
Totdat ik teruggefloten wordt.
Small moves makes big moves happen.
Mijn kronkels maken een bruggetje in het bos. Een bruggetje van groot naar klein, van klein naar groot.
Ik reik uit naar anderen. Dat is het voordeel en het nadeel van uitreiken. Dat je wordt teruggefloten.
Ik reik opnieuw uit naar een ander. Met een ander perspectief.
Dezelfde mensen die ontvangen, vanuit hun perspectief.
Misschien opnieuw een ode aan het niet alleen zijn.
Mijn neiging gaat naar (te) open houden. Mijn neiging gaat naar structuur.
Zo dans ik doorheen de dag, met mensen die mijn gefluit kunnen aanhoren.
Ik ben zo groot als ik zie. Van bladeren in het bos tot de verkleuringen van mijn kronkels.
