Jozefien danst met letters.
21.02.25 21u Turnhout- Chaos
De eerste bewegingen op mijn website. En ja wat voel ik het in mijn lijf.
Ik voel het dus het is echt.
Mijn neus in de wind, knieën gehurkt. Een creatief spel van vormen, woorden en energieën. Trachten gecentreerd neer te typen op basis van 30 jaar lang bewegen, 30 jaar bewegingen voelen. Ik voel mijn hartslag, mijn vingers zoekend op en neer; mijn openheid tot hier willen creëren. Met een open hart deel ik graag mijn vakbekwaamheid. De vakkennis van het belichaamd leven. In beweging door jouw leven gaan.
Want soms zit je vast. Zet het leven je vast. Hoe kom je dan terug in beweging?
Iemand zei me ooit, “Jozefien, vastzitten gebeurt in je lichaam. Niet in je hoofd, zoals de maatschappij momenteel denkt. Het vastzitten vertrekt uit je lichaam. Denken is makkelijker, want dat ziet niemand. Je lichaam is altijd zichtbaar, hoe eng is dat”?
Graag nodig ik jullie uit om je eigen beweging terug te vinden.
25.02.25 17u45 Turnhout- thuis
Hier zit ik weer; een ontspannend vibratiekussen onder mijn rug, warme thee aan mijn zijde, oranje lentelucht door het raam en uiteraard
mijn dansende vingers gaan gaan gaan
Ze gaan om de website vorm te geven. Ze gaan om mijn dag te recapituleren. Mijn bewogen dag na te kauwen bij een boterham en een stille bries.
Ik laat ze gaan en zie waar ze me brengen.
Van wandelen in de velden tot, hoe zichzelf in relatie opnieuw te vertrouwen. Van gezochte stilte naar in de bomen klimmen.
Ik laat mijn deelnemers gaan en zie waar ze me brengen.
Zij laten mij gaan en zien waar ik hen breng.
Niets raakt wat iets anders niet raakt.
01.03.25 10u Turnhout- thuis
Het navoelen van een nacht. Het navoelen van de impressies, berusting en verontrusting. Het verteren van blikken, ongetemde en afgestemde huidcontacten. De poëzie van vannacht laten nazinderen. Mijn derde punt vannacht; dat punt tussen jou en mij en
Mijn derde punt bij het navoelen van vannacht.
01.03.25 22u29 Turnhout- thuis
Het lichaam na ontspanning.
Apart is dat. De apartheid van het lichaam en de geest. Snel snel rijden naar een sauna. Zoals snel snel rijden naar een yogales. Missen we hier de essentie? Of kan vertragen enkel tussen het snelle?
Apart is dat. Hoe het lichaam volgt op de snelheid van de geest. Hoe het lichaam de geest wordt. Dan toch geen apartheid?
Apart is dat. Hoe we trachten te bevatten. Te bevatten wat ons hoofd ratelt. 100 per uur. Ongeacht het heden, verkeert ons hoofd in zoveel tijden. Hoe die tijd in ons hoofd te besturen? Zodat we hier zijn. Want de enige tijd dat nog bestaat is nu. Helaas pindakaas. En misschien gelukkig maar? Stel je voor dat je alles hier en nu zou ervaren wat je hoofd allemaal verkondigt. Mogelijks een hart-stilstand als gevolg?
Apart is dat willen bevatten. Het willen rijmen van wat we voelen met alle hersenkronkels. Dan vraagt mij iemand, wat moet ik voelen? Waarop nog 100 kronkels volgen.
Mogelijk de verkeerde vraag? Wat dien ik te voelen? Weet niet goed, hoe ik dat zou kunnen weten?
Mogelijk ligt het bevatten in ervaren waar je geen vat op hebt. En proberen, dagelijks, te proeven van waarop wel.
Apart is dat, de ontspanning opzoeken.
04.03.25 21u44 Turnhout- stoel
Ik beadem heel mijn stoel. Ik beadem heel mijn lijf in mijn stoel. Fantastisch vind ik dat; de ontspanning na de inspanning.
Te voet naar pilates.
Van pilates naar yinyoga, ik lig toch al op de mat.
Te voet naar huis.
Nu eet ik al ademend. Ademend in mijn stoel.
04.03.25 21u48 Turnhout- thuis
Zo gaan gedachten, 4 minuten later, een terugblik op mijn begeleiding van de dag. Het effect van een belediging. Het effect van iemand niet naar waarde schatten. Iemand zijn waarde miskennen door een begeleiding. Met een lach en een zwans, maar het is gezegd. No way back. Jozefien, ik wil gewoon dat collega’s mij goed vinden zoals ik ben. Dat ik goed genoeg word gezien. Als goed genoeg worden gezien zoals wij allen. Hoe voorbij het stigma van de beperking. Zet dat maar op een T-shirt. Want zo gaan gedachten zonder bewustzijn; met een lach en een zwans, zonder blik op de ander. Die andere mens hunkerend naar een gelijke blik, met zijn beperking.
09.03.25 19u59 Turnhout- terras
Hoe vaak beweging gaat over accepteren.
Hoe leer ik bewegen door het leven om het leven te leren accepteren.
Te accepteren wat nu is in mijn beweging.
Delen is bewegen. Bewegen is delen.
De machteloosheid delen.
De blokkades in je beweging delen.
Soms is bewegen gewoon die gedeelde ervaring voelen.
02.04.25 12u11 Ekeren- bureau
Ik pauzeer voor de pauze. Ik zit en neem mijn adem.
Het eerste schrijven sinds mijn beweging online kwam. Online, geschreven, op deze website.
Ik adem opnieuw, groter, ruimer.
Waar ben ik? Ik ben in verbinding vanuit de activatie van de wandeling.
Bloemen geroken, vogels gevlogen, bladeren gevallen,
Wij bewogen.
Jij mij en ik jou.
Waar ben jij? Aan het neerdalen in je lijf, vanuit verveling via een beweging. Een beweging naar buiten. Naar in verbinding.
05.04.25 21u30 Ekeren- bureau
Jozefien, waarom doe je dit niet in hoofdberoep?
Terugkerende gedachte, gevoel, feedback van afgelopen dagen.
Van vandaag. Van nu.
Ik hoorde vandaag: de 5 seconden twijfeltijd tussen een gedachte en het uitvoeren ervan. 5 seconden heb je nodig om je piekermolen aan te zetten en een actie uit te stellen.
5 seconden beslissingstijd. 5 seconden doetijd.
Tijd doet niets. Jij wilt iets met de tijd. Jij wilt iets in de tijd.
Hoe belichaam jij je tijd?
08.04.25 15u52 Turnhout- terras
Op 2 seconden een gevoel.
In een handgebaar. Welke voelt als een gebaar zonder de hand te voelen.
waarvan je de intentie van het gebaar niet kunt voelen.
de mens achter het gebaar niet voelt.
Dat niet kunnen voelen, voel je op 2 seconden. En kleurt de volgende seconden.
Niet kunnen voelen waar iemand is, voel je op 2 seconden.
ik weet niet waar je was, maar niet bij mij.
Ogen overal, maar niet gegrond bij mij.
de vrijblijvende houding, voel je op 2 seconden.
vrijblijvend voelt voor mij gevangen, want niet voelen waar de ander is, vervangt de connectie.
vervangt het gevoel van te bestaan.
en dat allemaal op 2 seconden.
15.04.25 20u11 Thuis- terras
Hier zijn.
Hier, nu bestaan.
Hoe weet ik waar jij bent bij mij?
Ik zei hem dat je kwam om hier gewoon te zijn. Woorden van een moeder met een zoon die de stap tot de ander te groot vond. Dus kwam ik naar hem.
Samen naar een scherm. Samen op de trampoline. Samen fascinerende insectennesten bekijken. Durf jij? Pak jij het?
Bepaal jij de regels, ik?
Ieder in zijn eigen wereld, samen.
Een eerste ont-moeting op zijn terrein.
Iets met samen zijn.
09.05.25 20u48 Buiten in de schemerende avondzon
Verstellen, niet zozeer herstellen.
Verstellen zoals je sokken verstelt.
Woorden die mij bijgebleven zijn na mijn dag.
Een studie-dag; de dialoog tussen analyse en theater.
Een ode aan blijven bijleren lijkt mij. Een deugdzame ode.
Een schone oproep naar het spelen.
Spelen creëert een plaats, waar je blijft worden.
Spel maakt echt contact.
Kan onze verdeeldheden laten verschillen en verenigen.
Een ode aan diversiteit, met het blijvende werk van contact aangaan.
Echt contact, echt gewoon naast elkaar staan.
Het spel van de taal, met de ritmes als muziek.
Een ode aan de taal, een verrijkende ode. Taal in al zijn vormen maakt ons zo rijk. Tot de stilte toe.
Met mijn blik op de mus op de tak, mijn hart bij de verbindingen, mijn geur bij het gras onder mijn voeten, mijn oren open en gespitst, mijn adem het ritme volgend van mijn eigen muziek.
Dankbare avondzon.
22.05.25 18u12 Na een dagje werken
Een vreemd gegeven
Ergens nog zijn en ergens weg
zijn
Moeilijk vast te pinnen waar je dan bent
Ik denk dat het nooit een vaste ruimte is
Waar je in bent
Een vreemd gegeven, een ruimte afronden
Een ruimte afknippen, afdalen, afschudden, afbreken
En toch is die ruimte nog compleet
Een andere complete ruimte geworden
Een ruimte gedeeld, besproken
En vooral
Bewogen
Mijn liefdevolle medemens en mij
Zoveel ruimtes bewogen
Een vreemd gegeven
Afscheid laten nemen
Een vreemd gegeven hoe universeel
en specifiek naast, in elkaar
en in beweging 30 jaar lang
het afscheid nemen
Wie neemt waar afscheid van?
Moeilijk vast te pinnen
Misschien gelukkig maar
Gelukkig maar kan het afscheid zich nemen.
11.06.25 18u22 InDeZon
Na een heide-bos-gras wandeling
In de ochtend.
Begeleid onder voorgedragen haiku
Leven alsof je alle tijd van de wereld hebt.
Iets trok me eraan aan
en ik zei ja.
Wanneer iets stopt, komt er ruimte
tussenruimte voor iets anders
een ander.
Al opnieuw een nieuwe ruimte.
Andere Jozefien(s)
De soms onzekere tussenruimte heeft wat
te bieden
Ik neem het aanbod aan
Het aanbod van wandelingen, haiku, mijmeren, schrijven
De andere Jozefien(s) ademen mij in andere richtingen
Tussenruimtes creëren richtingen
Naar een ander pad
Met een diversiteit aan insecten, begroeiingen en filosofie.
Een pad waarop jij op je eigen bodem rust, bewegend door de zonnestralen die jij toelaat.
JozefienInBeweging 